Pioniers #3 – William Miller

Pioniers… Laten we teruggaan naar het begin. William Miller.

William Miller staat synoniem voor Advent. Maar niet synoniem aan het ZDA-kerkgenootschap. Onze denominatie kijkt terug naar William als een grondlegger, simpelweg omdat hij de bron was van hernieuwde interesse in de Advent van Christus door zijn persoonlijke studies en het delen van zijn geloof met anderen. Hij was geen lid van degenen die uiteindelijk de ZDA kerk denominatie organiseerden in 1863, hij stierf in 1849.

Voor ons als individuen is het misschien belangrijker om zijn persoonlijke verhaal te kennen en ervan te leren.

William is een typisch mens met een gemengde christelijke achtergrond. Hij werd geboren in 1782 en was de oudste van 17 kinderen (best niet na te doen!). Zijn vader hechtte weinig waarde aan religie, maar zijn moeder was een toegewijde Baptisten Christen. Zij was zijn onderwijzeres tot hij negen jaar oud was. Hij was een fervent student en een gulzige lezer. Als kind toonde Miller intellectuele belofte en nieuwsgierigheid. Zodra hij leerde lezen, begon hij dat elke avond te doen met boeken die hij van buren leende.

In 1803 trouwde William Miller met Lucy Smith, met wie hij vijf kinderen kreeg. Hij ging door met boeren en raakte betrokken bij de civiele zaken van zijn gemeenschap, door te dienen als agent, hulpsheriff en vrederechter.

Na hun huwelijk vestigden de Millers zich in Poultney, Vermont, waar Miller in contact kwam met de deïsten. Deïsten geloofden in God, maar verwierpen de Bijbel en zagen Hem als een verre godheid die de wereld zijn gang liet gaan. Dit soort god was niet persoonlijk betrokken bij zijn geschapen wezens.

Hij begon boeken van deïstische filosofen te lezen, maar zijn geest was er niet gerust op. Hij worstelde met wat zij geloofden over het hiernamaals – dat mensen ophouden te bestaan.

Hij las veel om antwoorden te vinden op zijn vele vragen; dit, gecombineerd met zijn persoonlijke ervaringen toen hij betrokken was bij de oorlog tegen Brittannië in 1812-14, veranderde zijn conclusies over God. Hij accepteerde God als een liefhebbend wezen, geïnteresseerd in het welzijn van zijn schepping.

Toen zijn nieuwgevonden overtuigingen door zijn vrienden, die nog steeds het deïsme aanhingen, werden uitgedaagd, stortte hij zich op een grondige studie van de Bijbel, beginnend bij Gen 1:1. Hij ging pas verder met een volgend Bijbelvers als hij tevreden was met zijn conclusies.

Het is deze grondige studie, die meer dan 13 jaar in beslag nam, die hem uiteindelijk tot de conclusie bracht dat de komst van Christus ergens in 1843-1844 zou plaatsvinden. Zelf heeft hij nooit een precieze datum voor de komst vastgesteld.

Hoewel hij bitter teleurgesteld was toen Christus niet verscheen, verloor hij nooit zijn geloof in deze gebeurtenis. Hij was verontrust door de ruzies die ontstonden in veel groepen die de Grote Teleurstelling overleefden.

Wat kunnen we leren van het leven van William Miller?

Zijn geloof groeide door soms pijnlijke en moeilijke ervaringen. Velen van ons kunnen zich hierin vinden.

We hebben misschien niet zijn extreem leergierige aard, maar we kunnen leren om vol te houden in onze eigen studie als een onderwerp ons dierbaar wordt. Is God niet belangrijk voor ieder van ons?

Hij was iemand die zich niet alleen ‘voedde’ met de uitspraken en overtuigingen van anderen, hij studeerde voor zichzelf. Dit is belangrijk als we ons niet op ons gemak voelen bij bepaalde overtuigingen.

Hij erkende dat zijn eerdere conclusies over een mogelijke periode voor de komst van Christus onjuist waren gebleken, maar hij verloor nooit het geloof in de belofte van de wederkomst van Christus. Ieder van ons wordt hier dagelijks over uitgedaagd en we moeten leren om voet bij stuk te houden, als het inderdaad onze persoonlijke overtuiging is. Tegelijkertijd moeten we ruimdenkend genoeg blijven om nieuwe informatie te accepteren als die ons overtuigt.

William Miller was misschien nooit van plan om de opdracht van Christus op te volgen om een leven te leiden dat goed is voor zijn naasten, maar hij deed het spontaan door zijn betrokkenheid bij de zaken van het burgerlijke leven.

Nu we tijdens de dialoog van dit kwartaal beginnen met een begeleide studie over de Bijbelse profetieën, mogen we enkele van William Miller’s gewoonten in praktijk brengen: grondige studie en ruimdenkendheid.

We moeten leren om de vele vragen die we kunnen hebben onder ogen te zien, bereid om andere meningen, andere mogelijkheden te bestuderen.

Paulus was een vurige getuige voor zijn Christus. Hij reisde veel voor dat doel en moet soms het gevoel hebben gehad dat zijn werk in een bepaalde plaats niet af was. Dit kan het geval zijn geweest nadat hij Thessalonika had verlaten. Hij schreef naar de mensen daar en eindigde een van zijn brieven met een machinegeweeradvies: doe dit en dat, doe iets anders niet… Een van deze korte zinnen zegt eenvoudigweg: Onderzoek alles, behoud het goede en vermijd alle kwaad, in elke vorm dan ook 1Th 5:21

Laten we niet bang zijn om onderzoek te doen, we kunnen alleen maar rijker worden in ons vertrouwen in Christus door zo’n onderzoek. Onze groepsstudie en dialoog is een rem tegen sterk verkeerde conclusies.