Wij zijn allemaal uniek
— verwacht God van ons dat we allemaal hetzelfde denken? —
Terwijl we op het terras van een café zaten, besteedde ik wat stille aandacht aan de verschillende mensen die om ons heen zaten.
Kom, kijk even met me mee. Iedereen praat en luistert op zijn beurt, in een eindeloze stroom van geluid. De kleding van al die mensen vertoont een eindeloze verscheidenheid aan vormen en kleuren. Ook de tafels leveren het bewijs dat geen twee mensen hetzelfde zijn. Ja, iedereen drinkt uit een holle beker of een glas, maar daar houdt de vergelijking op. Zelfs de drinkbekers verschillen, om nog maar te zwijgen over de inhoud.We kunnen niet horen waar iedereen het precies over heeft, maar er bestaat geen enkele twijfel over dat iedere tafel uniek is. Iedere persoon ziet er anders uit, maakt andere bewegingen, heeft een eigen gelaatsuitdrukking, draagt andere schoenen, bespreekt andere onderwerpen, enzovoort.We weten allemaal dat zelfs eeneiige tweelingen van elkaar verschillen. Het menselijk gebit is zo uniek dat de wetenschap het gebruikt voor identificatie wanneer een lichaam zwaar verminkt is.
Als God een wereld heeft geschapen met zo’n enorme verscheidenheid, waarin ieder mens, vanaf de tijd van Adam en Eva, unieke vingerafdrukken heeft, waarom denken wij dan vandaag dat Hij van ons zou verwachten dat wij de Bijbel, van Genesis tot Openbaring, allemaal precies op dezelfde manier interpreteren?
Is dat wat Jezus bedoelde toen Hij de elf discipelen — er waren waarschijnlijk nog veel meer mensen aanwezig, maar voor die elf kunnen we instaan — opdroeg om te gaan, te onderwijzen, te dopen…?
Wanneer wij iemand dopen als volgeling van Christus — of wordt iemand gedoopt als lid van het kerkgenootschap van de Adventkerk? — verwachten wij van die persoon dat hij of zij bepaalde specifieke geloofsovertuigingen onderschrijft, en afwijkende opvattingen worden niet toegestaan.
Laat uw gedachten wat ruimte en laat ze vrij. We beschikken over de adviezen van de Geest der Profetie, die een groot aantal onderwerpen bestrijken. Laten we het maar eens hebben over kleding en maaltijden.
Wij zouden allemaal vegetariër moeten zijn, zo niet veganisten. Veganisten zullen zeggen dat zij God beter gehoorzamen dan vegetariërs. Als u één keer per jaar van een stukje kip geniet, moet u misschien overwegen die slechte gewoonte op te geven.
Aangezien mevrouw E.G. White schreef in een tijd waarin de jurken van vrouwen bijna tot op de grond kwamen — zij waarschuwde er overigens voor dat jurken niet door het stof over de grond moesten slepen, omdat dit ongezond was — zou vandaag iedere jurk waarvan de onderrand hoger komt dan de enkels, voor een tuchtcommissie moeten worden gebracht.
Geen enkele jurk zou mouwloos mogen zijn.
Dat waren allemaal zeer duidelijke richtlijnen binnen onze kerk in de late negentiende eeuw. Motorvoertuigen bestonden in haar tijd niet en op dat gebied laat zij ons zonder informatie of richtlijnen. Zou het een Mercedes 600 moeten zijn of een Smart?
Misschien zijn de mensen die tot op vandaag nog met door runderen getrokken werktuigen hun land bewerken en met paard en wagen naar de kerk reizen, wel dichter bij God dan degenen onder ons die in CO-uitstotende moordwapens op vier rubberen wielen naar de kerk rijden.
Wat zeggen we eigenlijk?
Wanneer heeft u voor het laatst deelgenomen aan een kerkenraad- of kerk verkiezing waarbij uitsluitend leden met een volmaakte staat van dienst mochten stemmen of gekozen worden — wat betreft kerkgang, het geven van tienden, deelname aan evangelisatie programma’s, enzovoort? Is het volmaakte kerklid eigenlijk al geboren?
Denk er eens over na hoe vaak er tijdens commissievergaderingen meningsverschillen tussen leden ontstaan. Hoe discussies snel kunnen escaleren tot verhitte argumenten, en zelfs kunnen leiden tot het uiteenvallen van groepen. Zo ontstaan nieuwe kerkgenootschappen — zelfs onder christenen.
Dit is niets nieuws onder de zon. Lees maar het eerste hoofdstuk van Paulus’ eerste brief aan de Korintiërs: 1 Korintiërs 1:11: “Want mij is door de huisgenoten van Chloë over u, mijn broeders, meegedeeld dat er twisten onder u zijn.”
Paulus stelde een oplossing voor: 1 Korintiërs 3:11: “Want niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, dat is Jezus Christus.”
Heeft Paulus dit probleem voor zichzelf opgelost door de wijze beslissing te nemen dat hij niets anders wilde weten dan Christus?
Vreemd genoeg is dat precies wat wij allemaal geneigd zijn te zeggen wanneer we naar een bepaalde Bijbeltekst verwijzen om ons standpunt in een discussie te verklaren, terwijl we het onderling sterk oneens zijn over de kwestie.
Wat is het probleem dat de onenigheid veroorzaakt?
De temperatuur van het doopwater misschien? Of de diepte ervan?
Moet een kerstboom uit de kerk worden geweerd?
Moeten de kleren die in de kerk worden gedragen altijd donker van kleur zijn, tot op het punt dat alleen zwart donker genoeg is?
Ja, dit zijn extreme voorbeelden in de wereld van vandaag. Maar laten we niet vergeten dat wijzelf, ook vandaag nog, die extremen creëren.
Toen Jezus zijn discipelen opdroeg om te onderwijzen, voegde Hij eraan toe: “Wat Ik u geboden heb.”
We moeten de vier evangeliën grondig bestuderen om te ontdekken wat Jezus werkelijk heeft onderwezen. Hoeveel van de 28 geloofspunten herkennen wij in deze verhalen?
Toen iemand vroeg wat het belangrijkste gebod was — bedoelde hij de tien geboden of de 613 voorschriften? — noemde Jezus er twee in één adem. Dat was voldoende.
Voordat u deze brief nu helemaal uit elkaar scheurt: dit is geen verzoek om onze steun aan de 28 geloofspunten af te schaffen.
Het is een oproep tot gesprek en bezinning. Een uitnodiging om ons opnieuw te begeven op dezelfde weg die Jezus 2000 jaar geleden bewandelde.
Een weg die begon in Genesis 1:31, toen God zag dat de schepping “zeer goed” was; een weg die door de geschiedenis van het Oude Testament liep — zie bijvoorbeeld Micha 6:7-8 — en die opnieuw naar voren kwam als een moeilijke opdracht: je vijanden liefhebben, zoals in Mattheüs 5:44.
Persoonlijk vind ik het veel moeilijker om mijn vijanden lief te hebben dan om in de kerk een wit overhemd en een zwarte das te dragen.
Dat witte overhemd zou mij misschien zelfs een compliment kunnen opleveren als een “goed” kerklid, terwijl ik weiger het meningsverschil dat ik met mijn mede kerklid heb, te bespreken.
Mattheüs 5:23-24:
“Als u dan uw gave op het altaar brengt en u daar herinnert dat uw broeder iets tegen u heeft, laat uw gave daar voor het altaar achter en ga heen; verzoen u eerst met uw broeder en kom dan terug en offer uw gave.”
Deze brief wil ons er allemaal aan herinneren dat liefde de belangrijkste leer van allemaal is.
Liefde kan door iedereen worden uitgedrukt en beleefd, ongeacht kleding, menu, afwijkende mening of gewoonte.
De vraag is: Heb ik in mijn leven ruimte voor zo’n naaste?
Zelfs wanneer hij of zij bijvoorbeeld LGBT is — of erger?
