Pioniers #4 – Hiram Edson

Het vorige kijkje in de Adventistische geschiedenis ging over William Miller, een man die door zijn eigen zorgvuldige en ijverige studie tot de conclusie kwam dat de tweede komst van Christus ergens in 1843-1844 zou plaatsvinden.

Het is uit deze ervaring dat onze denominatie het ‘advent’ deel van haar naam ontleent. Wij willen vrijmoedig verkondigen dat de wederkomst van Christus in onze wereld zeker en vaststaand is.

De meeste mensen die geaccepteerd en/of erkend zijn als pioniers van onze denominatie hebben elkaar leren kennen, zij woonden in de 19e eeuw in het oosten van de VS in die tijd.

Een logische stap in ons bezoek aan deze pioniers zou de naam van Hiram Edson zijn. Hij was een stralende ster onder de mensen van de ontluikende beweging van Adventisten van +-1840 tot1882, het jaar van zijn dood. Hij was een succesvolle boer die zowel geld als tijd in zijn hobby en liefde stak. Zijn ster scheen niet altijd helder, het verloor wat van zijn vonk tegen het einde van zijn leven toen een slechte gezondheid hem verzwakte en sommige van zijn meningen weerstand vonden bij andere kerkleiders.

Je moet biografieën over deze man lezen om te beseffen hoe kleurrijk deze charismatische man was. Hij werd in 1806 geboren in een christelijk Methodistengezin, verloor zijn eerste vrouw die toen 29 was, was zo betrokken bij zijn plaatselijke kerk dat hij een verantwoordelijke positie kreeg. Altijd geïnteresseerd en betrokken bij religieuze zaken hoorde hij in 1843 de boodschap van William Miller.  Omdat de Methodisten deze boodschap niet accepteerden, zegde hij zijn lidmaatschap op. Hij investeerde zijn inspanningen in het organiseren van een huiskerk die snel populair werd.

Christus verscheen nooit op die oktoberdag. De teleurstelling zorgde voor verschillende reacties bij de mensen. De volgende ochtend besloten Hiram en een vriend naar de buren te gaan om hen te bemoedigen. Ze liepen door een maïsveld om te ontkomen aan minachtende buren omdat ‘adventisten’ nu het lachertje van de wereld waren. Hiram zelf vertelt hoe hij een boodschap in een of andere vorm ontving terwijl hij door de korenvelden liep, die uitlegde wat er de dag ervoor, 22 oktober 1844, werkelijk in de hemel was gebeurd. Om zijn eigen woorden te citeren: “Ik zag duidelijk en helder…”. Dit was het begin van het geloof in het onderzoekend oordeel. Dit geloof is uniek voor onze denominatie.

Dit geloof heeft in de loop der jaren veel inkt doen vloeien, want het is het onderwerp geweest van veel onderzoek onder theologen in ons kerkgenootschap. Dit kwam tot een hoogtepunt in 1980 toen een van de leidende theologen werd gevraagd om af te treden. Hij had opgeroepen tot een nieuwe evaluatie van deze ‘pijler’ van de kerk, maar de kerk vond dat er niet over onderhandeld kon worden. Ben je nieuwsgierig? Al deze informatie is vrij beschikbaar op internet. Het kan zeer de moeite waard zijn om jezelf op de hoogte te stellen van dit deel van de geschiedenis van onze denominatie.

Terug naar broeder Hiram Edson. Hij trouwde opnieuw een paar maanden nadat hij zijn eerste vrouw had verloren. Zijn vierde kind stierf toen hij dertien maanden oud was. “Pioniers” zijn normale mensen, vatbaar voor dezelfde problemen en hartzeer als alle andere mensen kunnen ervaren.

Er wordt ook aan hem toegeschreven dat hij direct betrokken was bij de wonderbaarlijke genezing van een zeer zieke buurman.

In de daaropvolgende decennia leverde hij talloze bijdragen aan verschillende Adventistische publicaties. Dit geeft aan dat hij een behoorlijke school opleiding moet hebben gehad.

Hij had ook een diepe interesse in de profetieën en besteedde veel tijd aan het bestuderen van bijbelse cijfers en symbolen. Hij rapporteerde zijn bevindingen en liet deze publiceren. Het was een tijd van ontdekkingen. Veel van zijn bevindingen waren speculatief en hadden verder weinig invloed. Maar het getuigt wel van een man die zijn relatie met zijn GOD serieus nam.

Laten we speculeren dat hij het in de meeste van zijn meningen bij het verkeerde eind had, zou dat hem minder geschikt maken voor verlossing? Vragen wij ons soms af of we in aanmerking komen om GODs permanente aanwezigheid te erven? Toen de verloren zoon naar huis terugkeerde, kreeg hij zonder vragen een welkomstjas. Op school kregen we de cijfers die we verdienden; het lijkt erop dat GOD een ander soort schoolmeester is.

Ons verhaal over de pioniers staat nog niet op zichzelf: we hebben tot nu toe de ‘advent’ en het ‘onderzoekend oordeel’… we zullen de volgende keer kijken naar die andere pijler: de pionier van de sabbat om de driepoot stabiel te maken.