Shakespeare wordt gezien als de grootste schrijver die Engeland ooit heeft voortgebracht, niet alleen vanwege de kwaliteit van zijn werken, maar ook vanwege zijn enorme invloed op de Engelse taal, waarin nog steeds honderden woorden, uitdrukkingen en citaten aan hem zijn toe te schrijven.

Al met al is het oeuvre van Shakespeare een studie van het menszijn met een bijna ongeëvenaarde diepgang en breedte. En dit alles door iemand die de taal in toenemende mate als een magiër hanteert en tot een poëtisch genie is uitgegroeid.

“Shakespeare en het christelijk geloof” is een combinatie die velen vreemd in de oren zal klinken. Shakespeares dramastukken lijken immers naadloos aan te sluiten bij een geseculariseerde maatschappij. En toch komt zijn christelijke achtergrond duidelijk naar voren in tal van zijn werken.

In de tragedie “Koning Lear” (waarschijnlijk uit 1605), komt bij de koning een inzicht naar boven over de situatie van zijn onderdanen, die zich niet kunnen verweren tegen de nacht en het stormgeluid. Dit inzicht is diep geworteld in de christelijke caritas en empathie. ‘Medelijden’ en ‘liefde’ zijn de cruciale deugden waar het in het leven om draait. Tegen de achtergrond van Shakespeares sombere tragedies, stralen deze deugden in volle glorie. Een mens wordt pas echt mens wanneer hij empathie toont voor de zwakkeren en wanneer hij anderen liefheeft met een onzelfzuchtige liefde.

Maar wat heeft Shakespeare nu met de Bijbel te maken?

De King James vertaling van de Bijbel werd opgesteld tussen 1604 en 1611. Shakespeare zelf was 46 jaar oud in 1610. Als we kijken naar psalm 46 (in de King James Bible) dan kunnen we iets heel merkwaardigs constateren :

Tellen we de woorden vanaf het begin, dan is het 46° woord “shake”.
Tellen we vanaf het einde van de psalm terug naar voren, dan is het 46° woord “spear”.

Zou het dus mogelijk zijn dat Shakespeare op een ouderdom van 46 jaar psalm 46 naar het Engels vertaalde en in deze vertaling als het ware zijn “handtekening” achterliet ?

Of berust dit alles op toeval?